گروه فرهنگی «سراج24»: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان متولی اصلی برنامه ریزی و اجرای سیاست های راهبردی فرهنگ و هنر در کشورمان از جایگاه والایی برخوردار است و به عنوان متولی چارچوب های فکری، نظری و عملی به حساب می آید اما در بررسی عملکرد 2 سال ابتدایی وزارت ارشاد دولت تدبیر و امید می توان به نادیده گرفتگی این بخش عظیم با تحلیل هریک از بخش های فرهنگی و هنر رسید. از این رو جای پرسش از وزارت خانه فعلی داشت که تا چه حد در تولید، حمایت و عرضه آثار در این 2 سال، شرایطی مساعد را برای رشد فضایل اخلاقی در کشور فراهم نموده است؟ و مگر مهم ترین مولفه نهاد اجرایی در کشوری اسلامی، وقوع چنین امری نیست؟ تا از این طریق عـلاوه بر سیاست گذاری و برنامه ریزی کلان بتواند به هدایت فعالیتها و حمایت و پشتیبانی از محصولات فرهنگی و خدمات دینی در سطح کشور همت گمارد. در زمینه های تخصصی نیز باید بررسی کرد و پنداشت که در این سال ها تا چه میزان توجه به کیفیت فنی و استحکام مفهومی آثار در زمینه های مختلف صورت گرفته است و تا تحقق بخشی به دولت الکترونیک در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، چه مسیری طی شده و چه دریچه های بسته ای باقی است؟ مواردی که جزو برنامه ها و شعارهای وزارت خانه فرهنگی دولت و رئوس برنامه های اعلام شده در هنگام تصدی این پست حساس بوده است.
در این میان اگر نگاهی به برنامه های اعلام شده وزیر محترم ارشاد اسلامی در این دوره داشته باشیم، به ابهامی اساسی در اجرایی شدن این برنامه ها خواهیم رسید. آن جا که به طور مشخص در این برنامه ذکر شده که « درعرصه فرهنگ، در وجه اول به معنای شناخت دقیق و واقعی نیازهای فرهنگی مردم، امکانات و مقدورات کشور، کاستیها و عدم توازنهای فرهنگی کشور، و واقعیتهای بینالمللی در عرصه فرهنگ است و در وجه دوم، توجه به منافع ملی، خرد جمعی و بالاخص خرد جمعی اهالی فرهنگ و هنر؛ واقع بینی علمی و عالمانه در مدیریت فرهنگی؛ بلندمدت نگری و دوراندیشی در برنامه ریزی، تصمیم گیری و رفتارهای عرصه مدیریت فرهنگی و در تعامل فرهنگ با سایر عرصه ها است؛ و نیز رعایت اخلاق و حقوق انسانی که نسبتی وثیق با فرهنگ دارند؛ آرمانها و ارزشهای ایرانی-اسلامی که بخشی از بنیانهای فرهنگ را میسازند» اجرایی خواهد شد. آیا مطابق با همین برنامه اعلام شده به مجلس شورای اسلامی، منابع، ظرفیت ها و فرصتهای بخش فرهنگ و هنر این مرز و بوم تاکنون فراهم شده است؟ آیا صیانت از فرهنگ و هویت دینی و ملی ما انجام گردیده است؟ آیا تقویت توان و اقتدار فرهنگی در این سرزمین بسترسازی شده است؟ آیا برنامه های روشنی در کمک به ارتقای سطح فرهنگ عمومی صورت یافته است؟ آیا بهره های لازم از ظرفیتهای فناوری های اطلاعاتی و ارتباطی در جهت تحقق اهداف فرهنگی نظام اسلامی ایران شکل یافته است؟ اینها و سوالات بسیار راهبردی دیگر در این دولت و دولت های گذشته و آینده که به صدارت فرهنگی در کشور نائل می شوند باید انجام شود.
البته نتایج به دست آمده و پاسخ به این سوالات برای آگاهان فرهنگی در کشور و نهادهای مسئول به روشنی مشخص است و تنها توجه به برخی برنامه های شبهه برانگیز در این سال ها، روایتی ملموس را پیش پای مخاطبین خواهد گذاشت، آن جا که کار به تعطیلی تنها جشنواره ضد صهیونیستی دنیا با نام "افق نو" رسیده و یا به اکران فیلم های مساله دار غلطیده است! در این مسیر بی راه می توان مثال های دیگری را هم به جریان انداخت که از تقدیر تعجب برانگیز وزارت خانه فعلی از شخصی معلوم الحال چون فرج اله صبا بوده که سابقه ای شناخته شده برای فعالان رسانه ای دارد و مصاحبه صورت یافته توسط رئیس سازمان سینمایی و مرد اول سیاست گذاری سینمای کشور با روزنامه وال استریت ژورنال که خبر از درب های باز شده این نهاد به دلیل شرایط جدید توافق هسته ای در کشور داشته است! و دم از فعالیت بلامانع عناصری ضد نظام و مساله دار چون قبادی و پناهی داشت تا شاید «فصل کرگدن» ها در دوران جدید به فصل ترانه های امید تبدیل شود! با همه احوالات فعلی، باید باز هم به این سال های باقیمانده از دولتِ در حال فعالیت چشم دوخت و به عملکرد آینده نهادهای مختلف فرهنگی آن نظر افکند تا شاید دریچه ای نورانی از آن روشن شود. هر چند ابهامات بسیار و بدون پاسخی که در بخش های سینمایی، تجسمی، هنر نمایشی و برگزاری جشنواره ها و برنامه های بی پشتوانه مد و لباس وجود دارد، چندان امیدی از دولت امید باقی نخواهد گذاشت.
